Waarom Mensen Met Te Veel Interesses Zich Vaak Vastgelopen Voelen

Sommige mensen doen er jaren over om uit te vinden waar hun passie ligt. Anderen hebben het tegenovergestelde probleem. Ze willen alles leren.

Daar ben ik er één van.

De ene maand is het programmeren. Dan gitaar spelen. Dan digitale marketing. Dan mijn schrijfvaardigheid verbeteren. Dan een nieuw YouTube-kanaal beginnen — voor de tiende keer.

Elk nieuw interesse voelt een tijdje spannend, totdat er weer een nieuwe opduikt.

Op het eerste gezicht klinkt dit als een luxeprobleem. Nieuwsgierige mensen zijn vaak creatief, aanpasbaar en open-minded. Maar in de praktijk kan het vermoeiend aanvoelen. Ik weet er alles van.

Waarom?

Omdat ik aan veel dingen ben begonnen.
Een hoop cursussen heb gekocht die ik nooit heb afgemaakt.
Tal van ideeën en plannen bedacht die ik nooit heb uitgevoerd.

Na een tijdje voelt het minder als nieuwsgierigheid en meer als chaos.

Door de jaren heen heb ik dingen gedaan als webontwikkeling, webdesign, contentcreatie, muziek maken, marketing proberen te leren (waar ik blijkbaar echt slecht in ben), machine learning, en nog meer. Die dingen doe ik nog steeds, maar een hoop daarvan zijn inmiddels digitale vervuiling geworden. Bijvoorbeeld websites waar ik niks meer mee doe en YouTube-kanalen waar ik niks meer op publiceer.

Lang dacht ik dat ik niet genoeg discipline had om dingen af te maken. Maar nee, dat was het niet.

Het echte probleem was dat ik elke interesse behandelde alsof het mijn toekomst moest worden.

Die mindset legt druk op alles.

Want dan wordt elke hobby een potentieel bedrijf. Elke vaardigheid moet een hoger doel dienen. Aan elke interesse worden verwachtingen gekoppeld die er nooit voor bedoeld waren.

En uiteindelijk raak je overweldigd door je eigen mogelijkheden.

Welkom in mijn wereld, maar ik weet heel goed dat ik hier niet alleen in sta.

Het systeem lijkt specialisten te belonen

Veel carrièreadvies is gericht op mensen die van nature tien jaar lang gefocust willen blijven op één ding. Daarbij kies je een richting, zet je jezelf er volledig voor in, en word je een expert.

Voor sommige mensen werkt dat prima.

Maar als je de nieuwe ideeën die in je brein ontstaan simpelweg niet weerstaan kunt, voelt het vreselijk om jezelf in één identiteit te proppen.

Echter om iets voor elkaar te krijgen, moet je jezelf toch een keer focussen op één ding.

Mijn persoonlijke voorbeeld is dat mijn aandacht een paar maanden lang volledig op TrueLife gericht was. De vooruitgang die ik boekte met de app voelde in het begin spannend. Tot ineens de nieuwsgierigheid weer opdook en ik ook maar TruePrompt bouwde. Ineens voelde het ding waar ik eerst zo geobsedeerd door was, TrueLife, zwaar aan.

En dan herhaalt de cyclus zich.

Er is per definitie niet per se iets mis met het hebben van meerdere interesses, maar proberen ze allemaal tegelijkertijd evenveel aandacht te geven? Dat is niet echt goed voor je mentale gezondheid, kan ik je vertellen.

De aanpak die me nu eindelijk helpt

Wat me geholpen heeft, is niet minder nieuwsgierig worden.

Dat lukt me toch niet en is nu eenmaal de aard van het beestje.

Maar wat me nu wel lijkt te helpen, is mijn interesses anders indelen.

Ik ben ze gaan onderverdelen in drie categorieën:

1. De vaardigheid die stabiliteit creëert

Dit is de categorie met een realistisch verdienpotentieel in de komende jaren. Niet per se mijn grootste passie, maar wel iets waardevols waar ik redelijk goed in ben en waarin ik me wil blijven ontwikkelen.

Voor mij betekent dat momenteel het bouwen van software en digitale producten.

Daar richt ik me nu het meest op.

2. De dingen die het leven zinvol maken

Hobby's. Interesses. Creatieve bezigheden. Activiteiten die me mentaal opladen. Zoals bijvoorbeeld videogames spelen en schrijven.

Het belangrijkste: het hoeft geen bedrijf te worden.

Lezen, schilderen, wandelen, fotograferen – sommige dingen blijven beter persoonlijk, afhankelijk van wat dat voor jou is.

3. Al het andere

De willekeurige nieuwsgierigheid. De toekomstige interesses. Ideeën die ik misschien later nog eens ga uitwerken.

Het zijn geen dingen waar ik compleet afstand van hoef te doen, maar ze zijn simpelweg niet urgent.

Dat kleine verschil verandert een hoop voor me, want toen ik stopte met proberen tien toekomstscenario's tegelijk te creëren, begon ik eindelijk echte vooruitgang te boeken in het huidige scenario.

Focus creëert momentum

Als je zes tot twaalf maanden lang consistent aandacht besteedt aan één vaardigheid, hoef je niet steeds opnieuw te beginnen.

Je verbetert sneller, bouwt zelfvertrouwen op en ziet resultaten in plaats van altijd het gevoel te hebben dat je "nog niet klaar bent". En ironisch genoeg maakt het hebben van één stabiel gebied het makkelijker om weer van je andere interesses te genieten.

Je hoeft niet langer elke hobby financieel te rechtvaardigen.

Je kunt dingen onderzoeken omdat ze je oprecht interesseren, niet omdat je ze tot je identiteit probeert te maken.

Dat neemt een flinke hoeveelheid mentale druk weg.

Tenminste, dat is bij mij zo.

Je hoeft je niet voor altijd aan één ding vast te houden

Dit is misschien wel het allerbelangrijkste.

Een richting kiezen betekent niet dat je die voor de rest van je leven moet behouden.

Je mag evolueren!

Het verschil is dat je nu stapsgewijs te werk gaat in plaats van alles tegelijk te proberen.

Je kunt dingen blijven uitbrengen, maar gewoon één ding tegelijk.

Mensen die meerdere carrières, bedrijven of creatieve vaardigheden lijken te hebben, hebben die meestal niet allemaal tegelijk opgebouwd. De meesten hebben eerst een sterke basis gelegd en die in de loop der tijd uitgebreid.

Die aanpak is veel duurzamer dan je energie constant te verdelen over vijf verschillende richtingen.

Als je iemand bent met te veel interesses, hoef je niet minder nieuwsgierig te worden. Leren hoe je je nieuwsgierigheid kunt kanaliseren zonder dat die je leven een soort van versnippert, zou al een grote stap vooruit zijn.

☕ Koop me een koffie als je me wilt steunen.