Wanneer Ben Je Voor Het Laatst Zonder Je Telefoon Gaan Poepen?
Een ongemakkelijke vraag over aandacht, rust en waarom je wc-bezoek ineens een contentstrategie is geworden.
Er zijn vragen die je leven veranderen.
“Ben ik gelukkig?”
“Doe ik werk dat bij me past?”
“Waarom heb ik drie soorten knoflooksaus in mijn koelkast?”
Maar vandaag wil ik je een veel belangrijkere vraag stellen:
Wanneer ben je voor het laatst zonder je telefoon gaan poepen?
Niet bijna zonder telefoon.
Niet “ik leg hem even naast de wasbak”.
Niet “ik neem hem mee voor het geval iemand belt”.
Gewoon: zitten. Poepen. Staren naar de muur. Klaar.
Voor veel mensen klinkt dat inmiddels als een retraite in Bali.
De moderne mens kan veel. We kunnen eten bestellen zonder iemand aan te kijken. We kunnen ruzie maken met vreemden onder nieuwsartikelen en social media. We kunnen om 23:47 nog “even snel” opzoeken waarom onze schouder raar voelt en eindigen op een forum uit 2009 waar iemand zegt dat het waarschijnlijk een tropische parasiet is.
Maar vijf minuten alleen zijn met onze eigen gedachten op de wc? Da's onmenselijk natuurlijk...
De wc was ooit, heel lang geleden, een van de laatste plekken waar je brein niets hoefde. Een kleine, keramische pauzeknop in je dag. Je zat daar, hoorde misschien een kraan druppelen of je drol vallen, dacht aan een gênant moment uit 2014, en ging daarna weer verder met je leven.
Nu is het voor veel mensen een mediacentrum geworden.
Nieuws scrollen, berichtjes beantwoorden, video's bekijken, opmerkingen op Facebook lezen van mensen die duidelijk al jaren geen frisse lucht hebben gezien en dat “even ontspannen” noemen”.
Maar ontspannen is niet hetzelfde als jezelf verdoven met mini-prikkels tot je benen slapen.
Dat is geen rust. Lijkt meer op entertainment met slechte bloedcirculatie.
Het vreemde is dat we dit niet eens meer als vreemd ervaren. Je telefoon meenemen naar de wc voelt logisch. Als je het niet doet, voel je waarschijnlijk zelfs dat je iets mist. Maar wat mis je precies? Een mailtje met de nieuwe tarieven van je energieleverancier? Een Instagram-post van iemand die een cappuccino fotografeert alsof het bewijs is van spirituele groei? Een groepsapp waarin iemand “haha ja” typt?
Mensen zijn bang voor verveling, maar verveling is vaak gewoon je brein dat eindelijk even kan defragmenteren zoals Windows dat een halve eeuw geleden nog kon.
En juist daarom is telefoonloos poepen zo’n belachelijk goede test.
Het is niet zo dat wc-discipline je ineens een verlicht mens maakt natuurlijk. Niemand bereikt zelfactualisatie tussen de luchtverfrisser en de reserve plee-rol. Maar het laat wel zien hoe gewend je bent geraakt aan constante afleiding.
Als je niet vijf minuten zonder input kunt zitten, is dat eigenlijk best belangrijke info.
Nu wil ik ook weer niet zeggen dat je jezelf hierom moet veroordelen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje met hetzelfde apparaatje. Vroerger was het misschien een krant of een tijdschrift bedenk ik me nu, maar nu dus een smartphone, met apps erop die zijn ontworpen om aandacht te grijpen en te behouden. Meldingen die je brein blijven lokken. En nee, jij bent geen zwak persoon omdat je erin trapt.
Maar je bent ook niet machteloos.
Begin gewoon klein. Laat je telefoon één keer buiten de wc liggen. Net buiten de deur ofzo. Gewoon als experiment.
Ga rustig zitten. Kijk wat rond. Denk aan niets. Denk aan alles. Vraag je af waarom luchtverfrissers nog steeds vermelden dat je ze niet in de magnetron mag stoppen.
Misschien voelt het saai, en dat is goed. Saai is namelijk niet gevaarlijk.
Misschien merk je dat je hand automatisch naar je broekzak gaat op je enkels. Interessant.
Misschien krijg je ineens een idee, herinner je iets belangrijks, of voel je voor het eerst die dag dat je niet meteen hoeft te reageren op de wereld.
Dat is al genoeg, toch?
Want aandacht komt niet alleen terug door grote levensveranderingen. Soms begint het met een absurde, bijna kinderachtige grens: deze ene plek blijft van mij: het toilet!
Geen reels. Geen mails. Geen nieuws. Geen meningen van mensen met profielfoto’s van zonnebrillen in auto’s.
Alleen jij, je lichaam, en een moment waarop niemand iets van je hoeft.
Dat klinkt misschien belachelijk.
Maar eerlijk gezegd: als je telefoon zelfs je wc-bezoek heeft overgenomen, is belachelijk misschien precies waar je moet beginnen.
Als je dit soort simpele aandachtsexperimenten verder wilt verkennen, kun je er een kleine persoonlijke challenge van maken: één week lang geen telefoon mee naar de wc, en na elke dag één zin opschrijven over wat je merkte. Dat is vaak confronterender dan welk productiviteitsboek dan ook. Gebruik bijvoorbeeld de Reflectiemodule in TrueLife.
☕ Koop me een koffie als je me wilt steunen.