Wat Is Er In Godsnaam Met Sommige Kinderen Tegenwoordig Aan De Hand?

Een 12-jarige jongen in Frankrijk is dood.

Gevonden in struiken naast een rivier.

Een natte handdoek strak om zijn nek gebonden.

Een 16-jarige tiener gearresteerd.

Ik zat hier naar mijn scherm te staren en dacht alleen maar:

Wat de fuck is er tegenwoordig met sommige kinderen aan de hand?

Serieus.

Want dit is niet gewoon puberaal rebelleren, snap je. Dit is niet stiekem sigaretten roken achter het schoolgebouw of dronken worden in een park en om 2 uur ’s nachts in een fietsmand kotsen.

Dit is iets compleet anders.

Misschien raakt het me daarom zo hard. En natuurlijk omdat ik vader ben.

Ik was zelf ook bepaald geen heilige als tiener. Verre van zelfs. Ik raakte betrokken bij domme shit. Wiet. Alcohol. Slechte beslissingen. Omgaan met mensen waar ik waarschijnlijk beter niet mee had kunnen omgaan. Ik heb genoeg gedaan waardoor volwassenen hun hoofd schudden.

Maar moord?

Een kind wurgen?

Hoe komt dat überhaupt in je hoofd op?

Dat is het deel waar ik gewoon niet bij kan met mijn verstand. Ergens tussen het eindeloze scrollen, de hersenrot van social media, de constante blootstelling aan geweld, de emotionele leegte, gebroken gezinnen, internet-rabbit holes, het gebrek aan grenzen, het verheerlijken van vernedering en wreedheid online… ergens in die gigantische soep van het moderne leven lijken sommige kinderen compleet losgekoppeld geraakt van het gewicht van een ander menselijk leven.

En dat jaagt me als ouder echt angst aan.

Want zodra je kinderen hebt, stoppen dit soort verhalen met gewoon “nieuws” zijn.

Je brein begint meteen namen te vervangen.

• Wat als dat mijn zoon was?

• Wat als dat mijn dochter was?

• Wat als een van mijn kinderen iets verschrikkelijks bij iemand anders deed?

Die derde is weer iets heel anders. Want mensen stellen zichzelf altijd voor als de rouwende ouder. Niemand wil zichzelf voorstellen als de ouder van het kind dat het gedaan heeft.

Maar beide kanten zijn gewoon catastrofaal.

• De ene familie verliest voorgoed een kind.

• De andere familie moet leven met de ondraaglijke realiteit dat hun kind blijkbaar in staat was tot iets monsterlijks.

Er zijn geen winnaars in dit soort verhalen.

Alleen verwoesting die zich verspreidt als een soort schokgolf.

En voordat iemand weer begint met de standaard internetslogans:

“Slechte opvoeding.”

“Geen empathie.”

“De maatschappij heeft gefaald.”

“Videogames.”

“Social media.”

Tuurlijk. Misschien spelen al die dingen deels mee.

Maar ik denk ook dat mensen onderschatten hoe psychologisch vreemd opgroeien tegenwoordig is geworden.

Stel je eens voor dat je nu 12, 13 of 16 bent.

Je brein is nog volop in ontwikkeling.
Je emoties zijn chaos.
Je identiteit is instabiel.

En ondertussen word je iedere dag overspoeld met woede, geweld, vernederingsvideo’s, algoritmische dopamine-oorlogsvoering, online statusspelletjes, influencers die zich krankzinnig gedragen voor clicks, porno voordat er emotionele volwassenheid is, constante vergelijking met anderen, sociale afwijzing die publiekelijk plaatsvindt in plaats van privé, en een internetcultuur waarin alles content wordt.

Niets blijft nog lang schokkend.

Dat betekent niet dat ik gruwelijk gedrag goedpraat. Helemaal niet zelfs. Persoonlijke verantwoordelijkheid blijft enorm belangrijk.

Maar ik denk wel dat we kinderen opvoeden in een omgeving waar menselijke hersenen nooit voor ontworpen zijn.

En soms zie je dan zo’n nieuwsbericht en voelt het alsof de maatschappij verbaasd blijft reageren nadat we vijftien jaar lang benzine in het psychologische ecosysteem hebben gegooid.

Nogmaals, ik doe niet alsof tieners vroeger engeltjes waren. Tieners hebben altijd roekeloze, wrede en impulsieve dingen gedaan. Geweld onder jongeren is niet nieuw.

Maar er zit iets extra verontrustends aan hoe emotioneel losgekoppeld sommige jongeren lijken te worden.

Bijna verdoofd.

Alsof empathie zelf onder druk staat.

Serieus… kijk vijf minuten online rond.

Mensen filmen vechtpartijen in plaats van ze te stoppen.
Kinderen vernederen elkaar voor views.
Iemand stort emotioneel in en het wordt meme-materiaal voordat de tranen überhaupt droog zijn.

Alles wordt performance.
Alles wordt spektakel.

Op een gegeven moment begin je je af te vragen of sommige mensen nog wel volledig beseffen dat andere mensen echt zijn.

Ik blijf denken aan die ouders in Frankrijk.

Een moeder die haar zoon zocht. Aan buren vroeg of ze hem gezien hadden. Waarschijnlijk verwachtend dat hij ieder moment weer door de deur zou lopen.

En dan splitst je leven zich ineens op in een Voor en Na dat nooit meer gerepareerd kan worden.

Het is niet te verdragen om je dat zelfs maar voor te stellen.

Als vader kruipen dit soort verhalen onder mijn huid op een manier die ze vroeger nooit deden, omdat liefde kwetsbaarheid creëert, of je dat nou wilt of niet.

Op het moment dat je diep van mensen houdt, wordt de wereld ook angstaanjagender.

En misschien hoort dat ook bij ouder worden. Dat je langzaam beseft dat beschaving veel dunner is dan we doen alsof. Onder alle apps, technologie, moderne gemakken en gepolijste Instagram-opvoeding ligt nog steeds dezelfde ongemakkelijke waarheid die mensen altijd al met zich meedroegen:

We zijn nog steeds in staat tot afschuwelijke dingen.

Zelfs kinderen. Soms juist kinderen.

En dat besef voelt diep verontrustend.

☕ Koop me een koffie als je me wilt steunen.