Wanneer Is Bereikbaar Zijn Eigenlijk de Standaard Geworden?

Laatst was ik ergens mee bezig. Niks dringends of zo, maar goed, ik was gewoon mijn ding aan het doen. Toen kreeg ik een berichtje van iemand met een vraag.

Ik kon reageren.

Maar ik deed het niet.

In ieder geval niet op dat moment. Ik liet het bericht gewoon staan zoals het stond. En weet je wat er gebeurde?

Helemaal niks.

De afzender leefde gewoon verder; de volgende dag kwam de zon weer op en het leven ging door. Dus ik reageerde een dag later.

Nee, daar voelde ik me totaal niet schuldig over. Want sinds wanneer is bereikbaar zijn eigenlijk de standaard geworden? Dat was vroeger toch helemaal niet zo?

We hadden toen niet eens mobiele telefoons. Je was óf niet bereikbaar, óf iemand kon je via de vaste telefoon proberen te bellen. Je kon geen berichtjes sturen of wat dan ook, en toch redde iedereen zich prima.

Er zijn tegenwoordig serieus mensen die boos worden als je niet snel genoeg reageert. Soms sturen ze zelfs nog extra berichten na het bericht dat ze al hadden gestuurd.

Ik noem dat gewoon spammen.

En als je dan nog steeds niet snel genoeg reageert, gaan ze je soms ook nog daadwerkelijk bellen. Om vervolgens te vragen waarom je niet op hun berichten hebt gereageerd.

Serieus, denk je dat ik niks anders te doen heb? Denk je werkelijk dat jij mijn absolute prioriteit nummer één bent of zo?

Als je dat soort dingen bij mij gaat doen, hoef je eerlijk gezegd helemaal niet meer te verwachten dat ik überhaupt nog antwoord. Dan ben ik er vrij snel klaar mee.

Kijk, soms komt het gewoon echt niet uit, en als ik zie dat een bericht daadwerkelijk belangrijk is, stuur ik meestal wel even snel terug dat ik op dat moment niet goed kan reageren, maar dat ik er later op terugkom. Maar de realiteit is dat heel veel berichten helemaal niet zo dringend of belangrijk zijn.

Die kunnen prima wachten.

En ja, soms heb ik gewoon geen zin om iemand berichtjes te sturen. Soms heb ik überhaupt geen zin om op mijn telefoon te zitten.

Dat mag toch?

Daar ga ik me in ieder geval geen seconde schuldig over voelen.

Als ik dan weer even terugga naar vroeger, was bereikbaar zijn gewoon iets handigs. Iemand kon je bellen en als je niet thuis was of niet opnam, dan was dat het.

Er was nergens een blauw vinkje. Geen indicator die vertelde dat je om 14:32 voor het laatst online was. Wat dat betreft was die tijd eigenlijk een stuk gezonder.

Tegenwoordig kunnen we bijna iedereen op ieder moment direct bereiken, en blijkbaar hebben we daar onbewust de afspraak aan gekoppeld dat iedereen dan ook meteen beschikbaar moet zijn.

‘Je hebt je telefoon toch in je zak? Waarom reageer je dan niet?’

‘Je was online, dus je hebt het gezien!’

‘Je hebt mijn bericht gelezen. Waarom laat je me dan wachten?’

Man, ik ben geen helpdesk met een SLA waarin een maximale reactietijd is afgesproken.

Tuurlijk, ik hou van technologie en ik vind het oprecht heerlijk dat ik mijn vrouw of een vriend even snel een bericht kan sturen wanneer me iets te binnen schiet.

Maar dat betekent niet dat mijn digitale voordeur altijd openstaat. Soms kun je kloppen wat je wilt, maar nee. Ik doe niet open.

Ik reageer wanneer ik wil reageren.

Sterker nog, ik wil niet eens op ieder moment van de dag bereikbaar zijn.

Er zijn genoeg momenten waarop mijn digitale deur gewoon dicht is. Wanneer ik iets leuks aan het doen ben bijvoorbeeld, of met mijn kinderen speel. Soms ben ik aan het werk en heb ik geen zin om door een melding uit mijn concentratie getrokken te worden.

En soms zit ik gewoon op de bank een boek te lezen of met mijn vrouw te praten en wil ik helemaal niet gestoord worden.

Ik zet mijn telefoon dan ook regelmatig gewoon op Niet storen.

En wanneer ik zin heb om mijn meldingen te bekijken, pak ik mijn telefoon en kijk ik wel.

En hé, andersom werkt het natuurlijk precies hetzelfde. Als ik iemand een bericht stuur, krijg ik ook lang niet altijd meteen antwoord, en dat snap ik. Mensen hebben een leven.

Blijkbaar denkt alleen niet iedereen daar hetzelfde over, zeker niet wanneer zij degene zijn die op antwoord zitten te wachten.

Maar goed, je begrijpt mijn punt.

Ik wil eigenlijk vooral zeggen dat je je echt niet schuldig hoeft te voelen omdat je niet altijd bereikbaar bent. Leef een beetje, in godsnaam. We zijn al bereikbaar genoeg.

Sterker nog, ik denk dat we tegenwoordig veel te bereikbaar zijn.

En als iemand daar een probleem mee heeft, dan mag diegene dat probleem lekker hebben.