Waarom moet ALLES wat ik leuk vind uiteindelijk geld opleveren?

Lang voordat de AI-boom begon, schreef ik voor Textbroker, een online contentplatform dat mensen die teksten nodig hebben koppelt aan mensen die bereid zijn ze te schrijven. Ik droomde ervan om online geld te verdienen en was het invullen van enquêtes spuugzat. Ze kostten behoorlijk veel tijd en leverden relatief weinig op.

Textbroker was ook bepaald geen goudmijn, maar meestal verdiende ik er tussen de vier en acht euro per artikel, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad en de vereiste lengte. Normaal gesproken kon ik binnen een uur iets in elkaar draaien, soms binnen anderhalf uur. Het platform beoordeelde de tekst en stuurde die door naar de opdrachtgever. Zodra die hem accepteerde, werd het geld aan mijn account toegevoegd. Af en toe moest ik wat aanpassingen doen, maar dat gebeurde zelden.

Ik vond het best leuk om zo online wat extra geld te verdienen. Maar het stelde niets voor vergeleken met wat sommige YouTubers binnenharkten.

“Misschien moet ik daar iets mee doen,” dacht ik.

Ergens rond 2016 begon ik mijn eerste YouTube-kanaal. Het begon best goed. Mijn eerste tutorial ging viraal: 213.000 weergaven.

Video: “This File does not have a Program Associated with it for Performing This Action” — Easy & Quick Fix.

Ik had een probleem, wist hoe ik het moest oplossen en deelde de oplossing. Simpele formule!

“Ik ga meer tutorials maken,” dacht ik.

Niet omdat ik het nou zo geweldig vond om ze te maken, maar het gevoel van succes was geactiveerd. Toch was ik het na twee extra tutorials alweer zat. Een probleem dat ik net had opgelost opnieuw creëren, zodat ik de oplossing achteraf kon vastleggen?

“Wat een gedoe.”

Ik besloot dat ik iets anders moest verzinnen.

In die tijd werkte ik op de klantenserviceafdeling van hetzelfde bedrijf waar ik nu nog altijd werk. Een van mijn collega’s maakte rapbeats in FL Studio en verkocht die aan muzikanten.

“Gast, dat is geweldig! Dat wil ik ook doen!”

Ik ging bij hem thuis langs en hij liet me zien hoe hij het deed. Hij was er echt goed in. Het fascineerde me hoe snel hij iets in elkaar kon zetten.

“Niet te geloven dat je dit spul ook echt verkoopt, man!” zei ik tegen hem.

Ik moest het zelf proberen.

Ik begon video’s te bekijken over muziek produceren met een DAW zoals FL Studio — Digital Audio Workstation — en leerde geleidelijk meer over het maken van mijn eigen muziek. Ik begon het oprecht leuk te vinden. Ik bracht er hele avonden aan door. Dit was mijn nieuwe hobby.

Maar die video’s gingen niet viraal.

Niemand wilde iets kopen.

Mijn zoon werd ook geboren, waardoor een groot deel van mijn tijd opging aan het vaderschap. Het was een combinatie van factoren waardoor ik er uiteindelijk mee stopte.

Toen kwam de coronacrisis.

Ik probeerde af te komen van het vaderlijke lijf dat ik tijdens de zwangerschap van mijn vrouw had opgebouwd, en toen gingen de sportscholen dicht. YouTube bleef echter open. Een website is vierentwintig uur per dag beschikbaar.

Ik had thuis geen gewichten, dus ik deed wat push-ups en squats, maar verder? Ik wist eigenlijk niet zoveel van trainen met lichaamsgewicht.

Moest ik YouTube nog een kans geven?

Toen verscheen The Iron Wolf ineens in mijn feed: een Amerikaanse marinier van Russische afkomst die meedogenloos zware follow-alongwork-outs uploadde. Helaas heeft hij zijn kanaal inmiddels verwijderd, maar sommige mensen hadden zijn video’s gedownload en opnieuw geüpload, waaronder deze:

Video: Iron Wolf Burpee Hell Workout — herupload van een intensieve burpee-work-out.

Ik vond Arthur Schwartzberg, zijn echte naam, compleet gestoord. Ik had geen idee dat mensen tot zulke brute work-outs in staat waren.

Ik wilde niet alleen net zo fit worden als hij. Ik zag ook een gat in de markt: je work-outs filmen en op YouTube zetten.

Het was de coronatijd. Er bestond geen beter moment om het te doen. Mensen konden nergens heen. Iedereen die fit wilde blijven, moest thuis of buiten trainen en daarbij voldoende afstand houden van ieder ander mens.

We konden zelfs een burpeecommunity opbouwen.

“Dat zou geweldig zijn,” dacht ik.

Ik begon te trainen. Het was ronduit verschrikkelijk omdat de work-outs ongelooflijk zwaar waren, maar ik gaf niet op. Toen ik er beter in werd, drukte ik op de opnameknop en begon ik mijn eigen sessies op YouTube te publiceren.

“Arthur krijgt duizenden weergaven, dus waarom zou dit voor mij niet werken?”

Opnieuw dwaalde ik af van het oorspronkelijke doel: weer fit worden nadat ik tijdens de zwangerschap samen met mijn vrouw was aangekomen. In plaats daarvan verloor ik mezelf in een nieuw doel waaraan een financiële motivatie vastzat.

Hoe geweldig zou het zijn als ik kon sporten en er tegelijkertijd geld mee kon verdienen?

Video: 100 burpees in minder dan negen minuten (8:40) — een van mijn eigen trainingssessies.

Ik begon ook motiverende en filosofische video’s te uploaden. Ik werkte er hard aan.

En uiteindelijk was het zover: het kanaal werd toegelaten tot het YouTube Partner Program.

En toen brak ik.

Ik had het eindelijk voor elkaar en kreeg onmiddellijk een creator burnout. Ik kon niets meer publiceren.

Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met het kanaal. Toen ik het uiteindelijk probeerde nieuw leven in te blazen, kregen de video’s nauwelijks weergaven. Intussen had ik een berg dode abonnees verzameld die het geen donder meer interesseerde.

Het voortdurend veranderen van het soort content hielp waarschijnlijk ook niet: tutorials, muziek, motivatie, filosofie, fitness…

Ja, zoals je inmiddels misschien hebt gemerkt, heb ik nogal veel interesses en ben ik verschrikkelijk slecht in niches.

Uiteindelijk stopte ik ook met schrijven voor Textbroker. Ik kon mezelf er niet meer toe zetten om nog iets voor hen te produceren.

Later kwam de oude frustratie echter terug. De droom om niet langer voor een baas te hoeven werken en mijn inkomen online te verdienen, bleef aan me knagen. Ondanks mijn creator burnout kon ik hem niet loslaten.

Na een lange herstelperiode besloot ik het opnieuw te proberen.

Maar nee, ik ging niet terug naar Textbroker.

“Ik ga niet meer voor iemand anders schrijven,” dacht ik.

Ik wilde op mijn eigen voorwaarden geld verdienen met schrijven, over wat ik maar wilde.

“Oké, maar hoe? En waar?”

Toen ontdekte ik in 2023 deze plek waar je dit artikel nu leest, waar ik vandaag de dag nog steeds schrijf en inmiddels meer dan 2,8 duizend volgers heb verzameld.

En allemachtig, wat verdiende ik hier geld.

Absoluut.

Soms leverde één artikel me honderden dollars op.

“Dit is het.”

Totdat het dat niet meer was.

Het platform veranderde later de manier waarop inkomsten werden berekend en verdeeld, waardoor het inkomen van de meeste schrijvers instortte. Tegenwoordig hebben mensen moeite om tien dollar per maand te verdienen.

Een leuk zakcentje dus. Misschien verandert het ooit weer, maar nee, op dit moment worden hier niet veel mensen rijk van.

“Misschien moet ik dingen gaan combineren!”

Waarom niet? We willen toch geld verdienen?

Maak kennis met ScatterSound, weer een ander YouTube-kanaal.

Opnieuw muziek, alleen kon ik die dankzij AI nu veel sneller en beter produceren dan ik ooit zelf had gekund.

Toen ik ontdekte hoe ik met AI muziek kon genereren, dacht ik twee vliegen in één klap te kunnen slaan:

• Ik kon muziek genereren waar ik oprecht van genoot.

• Ik kon geld verdienen door die op YouTube te uploaden.

In deze video, die ik tijdens een licht ontspoord moment opnam, zie je hoe ik het aanpakte:

Video: My AI Song Got 96K+ Views (And Got Monetized) — over de groei en monetisatie van ScatterSound.

Dit was veel makkelijker en sneller dan al dat gekloot in FL Studio, al lever je wel veel controle in.

Maar goed. Je kunt niet alles hebben.

Uiteindelijk lukte het me om ook dat kanaal te monetiseren. Eén video ging behoorlijk viraal en heeft inmiddels 153.000 weergaven bereikt. Meer dan al het andere hielp die video het kanaal in aanmerking te laten komen voor inkomsten via het YouTube Partner Program.

Het was een G-funknummer:

Muziekvideo: ScatterSound — It’s a Laid-Back Party (West Coast G-funk).

En nee, dat betekent niet dat iedere video daarna automatisch viraal gaat of zelfs maar enigszins goed presteert.

Een recente dark alternative-r&b-video heeft bijvoorbeeld op dit moment slechts vijfentwintig weergaven, ondanks de 1.070 abonnees van het kanaal.

Muziekvideo: ScatterSound — Velvet After Dark (dark R&B/synthwave).

Hoewel ik het genereren van muziek ongelooflijk leuk en fascinerend vond, had ik er niet altijd zin in.

Toch vond ik dat het moest.

Anders zou het kanaal nooit “succesvol” worden.

Met sporten was precies hetzelfde gebeurd. Uiteindelijk trainde ik niet meer puur omdat ik het leuk vond. De training moest iets opleveren.

Precies hetzelfde gebeurde met TrueLife, mijn applicatie voor zelfreflectie en expressie.

Ik kon nergens een plek vinden waar ik kon reflecteren op de manier die ik wilde, dus bouwde ik zelf wat ik nodig had.

Het duurde niet lang voordat ik het volgende idee voelde aankomen: SaaS, Software as a Service.

Dat is toch de droom?

Dit moest toch wel richting een passief inkomen gaan?

Ik zou tijd besteden aan het ontwikkelen van de applicatie, waarna de klanten — en dus het geld — vanzelf zouden binnenstromen.

Wat wil je nog meer?

Al snel was het ding dat ik met liefde en passie had ontwikkeld opnieuw veranderd in iets dat geld moest opleveren.

“Verdomme, het lijkt wel alsof ik niets meer kan doen zonder het te willen monetiseren!”

Begin je het patroon te zien?

Toen kwam ik met deze koerswijziging:

“Tijdens de ontwikkeling van de Create-module in TrueLife besefte ik ineens dat ik het compleet anders ga aanpakken: TrueLife wordt mijn digitale werkruimte en entertainmenthub. Ik onderzoek de onderwerpen die toevallig in mijn hoofd rondspoken, bouw er tools of wat dan ook omheen, en andere mensen kunnen betalen om binnen te komen en ze te gebruiken.

(En als ze dat niet doen, is dat ook prima. 😊)

Ik ben al die verschillende abonnementsniveaus ook zat. Ik wil gewoon één betaald lidmaatschap voor alles wat ik binnen TrueLife bouw. Afzonderlijke functies achter aparte betaalmuren vergrendelen is ontzettend irritant. Het moet simpelweg zijn: je bent een betalend lid en krijgt toegang tot alles, of je bent het niet.

Ik ga de koers volledig omgooien en TrueLife ook zo positioneren. Daarmee kan ik bovendien mijn brede en voortdurend veranderende interesses omarmen. 😅”

Ik heb geen enkele behoefte meer om mee te doen aan al dat gejaag en geworstel om geld.

TrueLife wordt simpelweg weer van mij, omdat ik het nuttig vind. Ik stel het open voor het geval iemand anders het ook nuttig vindt.

Zo kan het weer vanuit liefde gaan bewegen, zonder dat ik mezelf krankzinnig maak met de overtuiging dat het iets moet bereiken.

Waarom vraag ik er dan nog steeds geld voor?

Omdat het mij ook geld kost.

TrueLife heeft een omvangrijke architectuur die niet gratis was om te bouwen. Het moet worden gehost. Iedere keer dat iemand TrueLife gebruikt, verzoeken naar de server stuurt of cloudopslag inneemt, kost mij dat rechtstreeks geld.

Sharing is caring, absoluut, maar het hoeft niet ten koste van mijzelf te gaan.

Het idee dat ik op de een of andere manier heb gefaald als TrueLife niet succesvol wordt?

Nee. Daar ben ik klaar mee. En weet je wat? Ik heb besloten deze koerswijziging in mijn hele leven door te voeren. Ik ben uitgeput door het idee dat alles iets moet opleveren, tot een resultaat moet leiden of naar een zogenaamd succesvol doel moet toewerken.

Plezier hebben is wat ik werkelijk wil.

Wanneer mijn welzijn afhangt van de vraag of iets geld oplevert of succesvol wordt, geef ik het uit handen aan iets buiten mezelf en beland ik in een eindeloze lus.

Steeds meer neig ik naar het idee dat alles al goed is zoals het is. Iets mag natuurlijk nog steeds geld opleveren. Mijn geluk hoeft er simpelweg niet van af te hangen.

Er is ook niets mis met doelen hebben. Ik heb er wel een probleem mee wanneer mijn innerlijke rust afhankelijk wordt van het bereiken ervan.

Inmiddels kan het me oprecht geen reet meer schelen of iets werkt.

Werkt het?

Geweldig.

Dan is ieder succes een bijproduct van iets wat ik met liefde en plezier heb gemaakt.

Mislukt het?

Dan heb ik er nog steeds van genoten om het te doen.

Ook dat heeft waarde.

Natuurlijk mag iets wat ik maak geld opleveren. Daar is helemaal niets mis mee. Ik wil alleen niet meer dat mijn geluk, eigenwaarde of innerlijke rust afhangen van de vraag of dat ook echt gebeurt.

© 2026 Wesley van Peer. Alle rechten voorbehouden.
☕ Trakteer me op een kop koffie als je me wilt steunen.