Ik Ga Mijn Smartphone Behandelen Als een Dumbphone

Het is bijna een automatische reflex geworden om tijdens het wachten of gewoon op willekeurige momenten even snel op mijn telefoon te kijken. Soms heb ik niet eens nieuwe meldingen. Dan ontgrendel ik het scherm, kijk even, en kom er vervolgens vrij snel achter dat er eigenlijk helemaal niks te checken valt. Ik denk dat die reflex nog stamt uit de tijd dat ik veel nieuws las en sociale media checkte. Inmiddels doe ik beide niet meer: ik vermijd het nieuws en zit niet meer op sociale media.

Vandaag moest ik voor mijn werk behoorlijk wat afstand afleggen, zowel met de auto als te voet. Als ik aan het rijden ben, raak ik mijn telefoon niet aan. Dat is echt een harde regel die ik voor mezelf heb. Toen ik jonger was en overal wat meer schijt aan had, heb ik ooit een leuke boete van bijna 500 piek mogen ontvangen omdat ik mijn telefoon in mijn hand had tijdens het rijden. Die hoef ik natuurlijk niet nog een keer. Daarnaast vind ik het oprecht gewoon niet oké om tijdens het rijden op je telefoon te zitten. Het is le-ve-ns-gevaarlijk. Soms verbaas ik me er eigenlijk over dat ik dit soort common sense vroeger blijkbaar gewoon miste.

Maar goed, ik moet wel toegeven dat ik ondanks die regel om mijn telefoon tijdens het rijden niet aan te raken, soms nog steeds de neiging voel om ernaar te grijpen. En als ik te voet ben, is die neiging nog een stukje groter.

Niet als ik bewust aan het wandelen ben overigens. Dan vind ik het juist heerlijk om dat ding gewoon in mijn broekzak te laten zitten. Maar vandaag moest ik bijvoorbeeld een pokkeneind door een enorme loods lopen, en toen voelde ik die kriebel om toch even te kijken wel degelijk. En ineens kreeg ik een soort ingeving:

“Neuh. Gaan we niet doen. Gewoon lekker in die zak laten zitten.”

Tijdens dat loopje dacht ik ineens terug aan vroeger, toen ik nog een Nokia 3210 had. Je kon ermee bellen, sms’en en Snake spelen. Dat was het zo’n beetje.

Man, wat een nostalgie.

Ik heb serieus uren en uren aan dat spelletje besteed. Maar verder? Neuh. Als ik ergens liep, had ik niet de neiging om ineens mijn Nokia uit mijn broekzak te toveren. Zelfs als ik ergens stond te wachten, kwam dat nauwelijks in me op. De momenten dat ik wel Snake speelde, waren meestal met een vriend naast me, zodat we om de beurt konden spelen of allebei tegelijk konden Snaken om te kijken wie er beter was.

Een telefoon was toen echt nog gewoon een soort van… telefoon.

Ik kon mezelf gewoon verliezen in mijn gedachten of simpelweg een beetje om me heen kijken. Het doet me denken aan die oude Windows-computers die je vroeger handmatig moest defragmenteren om de boel weer een beetje op orde te krijgen. Dat is eigenlijk precies wat mijn hoofd toen ook deed.

Tegenwoordig geven we onszelf daar vaak nauwelijks nog de kans voor, omdat we ieder leeg moment opvullen met een scherm.

Dus tijdens dat loopje door de loods besloot ik een nieuwe afspraak met mezelf te maken: ik ga mijn smartphone behandelen als een dumbphone.

Daarmee bedoel ik niet dat ik er geen e-mails meer op ga checken of WhatsApp eraf flikker of zo. Ik wil dat ding gewoon een stuk bewuster gaan gebruiken. Tijdens ieder loopje lekker in mijn zak laten zitten. Als ik ergens moet wachten, gewoon een beetje rondkijken of ergens over nadenken.

Dat zijn juist de momenten waarop je eindelijk even tijd hebt om na te denken.

En omdat we onszelf die momenten nauwelijks meer gunnen, eindigen veel van die gedachten uiteindelijk in bed. Dat is vaak het enige moment waarop er eindelijk helemaal niks meer gebeurt, en ineens beginnen al die gedachten onophoudelijk door je hoofd te sodemieteren.

“Ik kan niet slapen.”

JA, GOH.

Niet bepaald een raadsel, slimmerd.

Dus ja, dit lijkt me eigenlijk een fijne afspraak met mezelf. Ik merk dat ik steeds meer keuzes maak die me wat meer rust geven. Ik zeg steeds meer dingen op, meld mezelf af voor allerlei e-mails en probeer in het algemeen wat meer ruis uit mijn leven te slopen.

Wat toelichting daarop kun je hier vinden.

© 2026 Wesley van Peer. Alle rechten voorbehouden.

☕ Trakteer me op een koffie als je mijn werk wilt steunen.